Terugblik op de laatste SuperSaturday van 2018

By 3 december 2018Competitie, Evenement
Competitie; Tafeltennis; Ping Pong

Door Antoinet Wisse

Op deze laatste dag van de najaarscompetitie speelden alle 4 de jeugdteams thuis. Lekker druk weer, en superleuk om te zien dat ook de spelers die deze wedstrijd uitvielen er toch waren om aan te moedigen, mee te leven en te helpen.

Team 5 was vorige week al kampioen geworden maar Eva, Justin en Kees versterkten hun 1e plaats nog even met 10 punten door Vice Versa van de tafel te vegen. Een leuk en superenthousiast team, dat is het!

Team 2 was ook al kampioen maar moest toch nog even serieus aan de bak tegen Tios, het werd 8-2, Julian was zo goed om de club uit Tilburg niet met lege handen naar huis te sturen. Gelukkig won Julian die avond wel een mooie prijs bij de bingo, evenals Jan en Melle trouwens, stelletje eindbazen!

Team 4 had geen kans meer om kampioen te worden, maar dat weerhield hen er niet van om nog even alles uit de kast te halen, dappere strijders. Na 5 wedstrijden stonden ze nog steeds op de 0 maar toen wist Gilles in een spannende 5-setter het tij te keren en won. Martha zal gedacht hebben, als hij het kan, kan ik het ook en won van dezelfde jongen. Met deze 2-8 eindigden ze precies in het midden van de poule en hebben Vita, Jordy, Gilles en Martha dit seizoen alles eruit gehaald wat erin zat.

De spannendste wedstrijd van vandaag was toch wel die van team 3. Zij maakten nog goede kans om kampioen te worden. Een verslag van de coach/moeder en razende reporter Daniëlle die er met haar neus bovenop zat: “Met 4 punten voorsprong op de nummer 2, begonnen Nick, Richella en Yves ietwat zenuwachtig aan hun kampioenswedstrijd tegen middenmoter Vice Versa. Boudewijn mocht deze keer vanaf de kant z’n teamgenoten aanmoedigen. Eigenlijk had dit team aan zes punten genoeg. Van de concurrent hadden ze 7-3 gewonnen maar ook 7-3 verloren, mede door de opgave van Nick na de eerste wedstrijd. Als het op games tellen aan zou komen, zou het positief voor hen uitpakken. Maar 7 punten zou echt betekenen dat je kampioen bent. Dat de concurrent overigens met 10-0 zou winnen was niet ondenkbaar. Ze begonnen voortvarend met een 3-0 voorsprong. Helaas kwamen Nick en Richella in de dubbel niet tot winst. Op 4-1 wist Yves het bijzonder spannend te maken maar won de uiteindelijk de vijfde game. Richella bracht de stand heel snel op 6-1. Toen was het aan Nick om het echte kampioenspunt binnen te halen. Met gezonde spanning begon hij z’n partij tegen de minst sterke speler, maar hij keek al snel tegen een achterstand in games aan van 2-0. Gelukkig kon hij door positief en rustig spel daarna de volgende drie games binnen halen en daarmee dus ook het kampioenschap. Uiteindelijk wonnen ze met 9-1. Hun concurrent won met gelijke cijfers waardoor ze uiteindelijk met 4 punten voorsprong kampioen werden. Gefeliciteerd allemaal!!!”

Terwijl de laatste games nog gespeeld werden waren de spelers van Heren 1 en het landelijk jeugdteam al aan het inspelen. Jeroen stond zich in de kantine op te warmen en was gelukkig bereid om tijdens zijn coachtaak ook ogen en oren open te houden voor een sappig verslag van deze 2 wedstrijden, ik geef het woord aan Jeroen Louws: “Beroepszwartkijker Hans Dorresteijn zou het seizoen van onze landelijke teams samenvatten als ‘de knieën der middelmatigheid’… Veel prestaties voor de eeuwigheid waren er dit seizoen niet weggelegd. Maarr, is het glas half leeg of half vol voor onze landelijke teams bij de heren en jeugd? (noot redactie: Half vol!!)

Heren 1 ging na het vertrek van de gebroeders Huiden voor behoud. Wouter zou bij zijn terugkeer een paar wedstrijden spelen en samen met een minder trainende Sören, hoofdklasser Emiel en de vanuit de jeugd debuterende Jonathan, leek dat op voorhand al een hele opgave. De hoop na diverse meevallers in het begin was na een matig middendeel weer verdwenen, maar aan het einde gloorde er toch weer iets van hoop. Die hoop zat niet in het behoud van de tweede divisieplek. Feitelijk werd die al drie wedstrijden voor het einde opgegeven. Nee, de hoop zit ‘m in de twee thuisduels die daarna volgden. Thuis tegen Smash werd nog net niet gewonnen, maar zaterdag was het slotakkoord tegen SVE toch een overwinning. Met twee keer twee belangrijke zeges van Jonathan de afgelopen weken en ook drie overwinningen van Emiel liet heren 1 zien dat er in de derde divisie komende competitie zeker rekening met hen moet worden gehouden. Goed spelend werden achtereenvolgens Ian de Graaf en Rogier Kessel verslagen (Emiel alleen De Graaf) en eindigden beiden het seizoen toch nog met vijf overwinningen. Dat moet ook Sören moed geven de komende jaren, dat er ook na een paar succesvolle jaren toch licht in de duisternis blijft.

Ook bij de jeugd was het voor de club dit seizoen na jarenlange verwend te zijn met hoog jeugdniveau (landelijk B of hoger), even wennen in de laagste landelijke klasse. Door de blessure van Ewout speelde het team bijna alle wedstrijden in dezelfde samenstelling. Jonah maakte daarvan veruit de meeste punten en was ook zaterdag met de twee punten in de 2-8 nederlaag tegen Hotak’68 de sterkste. Karen en Mike maakten een sprong van respectievelijk één en twee klassen en wonnen ook meteen hun eerste wedstrijden. Bovendien boden beide in bijna alle wedstrijden met enige regelmaat goede tegenstand en werden er menigmaal zelfs matchpoints verspeeld. Zaterdag had Mike tegen Rian de Vogt kansen op een overwinning, maar lukte het helaas net niet. De kunst is niet bij de pakken neer te zitten na vermoedelijk een vijfde plaats in de eindstand. Het spel geeft perspectief voor de komende seizoenen, want er is nog voldoende groei mogelijk. Komend seizoen verbreding met de komst van Jesse van Westerzicht, maar ook daarna met de in team 2 trappelende Jan, Melle en Julian. Mooie tijden in aantocht! Of om bij Hans Dorrestijn te blijven: Zoek de zon op, lach en zing, ook bij zonsverduistering!”

Tot zover Jeroen’s kijk op de competitie door zijn Dorrestijnse bril 😉

Na al deze sportiviteit, spanning en sensatie was het tijd voor andere koek. Langs de lijn werd plaats gemaakt voor een heus buffet en een grote gezellige groep deed zich tegoed aan het lekkere eten.

En voor de echte liefhebbers was er toen de Bingo waar menigeen naar uitgekeken had. Echt, superleuk was het! Peter Glass heeft zijn carrière als quizmaster en animator zeker gemist, wat een geluk dat TTCM van deze verborgen talenten mag genieten! En wie denkt dat er alleen maar flutterige prijsjes waren, vergis je niet, Emiel heeft een taart naar keuze gewonnen uit de oven van de hofleverancier en Julian ging er met een blik originele TTCM koekjes vandoor, om maar eens wat te noemen.

En of dat allemaal nog niet genoeg was voor één weekend, reisden Vita, Ewout, Mike en Jonathan zondagochtend alweer vroeg af naar Almere, waar zij speelden in ronde 2 van de Nationale Jeugdmeerkampen. Zojuist bereikte ons het heuglijke nieuws dat zij allemaal door zijn naar de volgende ronde! Fantastisch toch!!

Alwin

About Alwin